همهی ما گاهی حرفهایی درونمان داریم که هیچوقت گفته نمیشوند چون میترسیم اشتباه فهمیده شویم، طرد شویم، یا حتی خودمان را در آینهی آن حرفها نبینیم.اما اگر برای یک لحظه امن بود، اگر میتوانستی بیقضاوت، بیسانسور، بینقاب حرف بزنی…به چه کسی چیزی میگفتی؟
بعضی حرفها رو نمیتونی بگی، چون گفتنشون امن نیست. اما نگه داشتنشون هم سنگینه، مثل باری که هر روز با خودت میکشی. این تمرین برای همون حرفهاست: نامهای که نوشته میشه، اما هیچوقت ارسال نمیشه.
گاهی چیزی که در ذهنمون میگیم، فقط لایهی رویی یه احساسِ عمیقتره. مثلاً وقتی مینویسی «ازش ناراحتم»، شاید در واقع از بیاهمیت شدن میترسی. یا وقتی میگی «نمیخوام باهاش حرف بزنم»، شاید تهِ دلت دلتنگی پنهان شده. این تمرین کمک میکنه لایهی زیرِ فکرها رو ببینی: همونجایی که احساساتِ واقعی منتظر شنیده شدن هستن.
بعضی گفتوگوها ساده نیستن، نه با دیگران، نه حتی با خودمون. بعضی وقتا انگار مدتهاست که یه فکر توی ذهنت مونده، میچرخه، میسوزه، و تو فقط وانمود میکنی چیزی نیست. این تمرین برای همون لحظهست، وقتی دیگه نمیخوای نقش بازی کنی، وقتی حس میکنی باید یه گفتوگوی واقعی رو شروع کنی، با خودت، یا با…
